مرجان سرخ

امام محمد باقر «ع» :

اگر مؤمنی را دوست دارید، آمدن ماه رجب را به او مژده دهید.

آغاز فصل عبادت و نوشیدن از نهر گوارای رجب

در آویختن در شاخه ی طوبای شعبان

ریاضت در ریاض رمضان

و گل چیدن در بهار قرآن مبارک باد ...

خدایا؛

اوج خوشبختی من، پیدا کردن «تو»؛

از میان این همه ضمیر بود ...

«با تشکر از خواننده ی گرامی؛ صهبا»

آدم‌ها زندگی می‌کنند … انسان‌ها زیبا زندگی می‌کنند؛

آدم‌ها می‌شنوند … انسان‌ها گوش می‌دهند؛

آدم‌ها می‌بینند … انسان‌ها عاشقانه نگاه می‌کنند؛

آدم‌ها در فکر خودشان هستند … انسان‌ها به دیگران هم فکر می‌کنند؛

آدم‌ها می‌خواهند شاد باشند … انسان‌ها می‌خواهند شاد کنند؛

آدم‌ها می‌توانند انسان شوند … انسان‌ها در ابتدا آدم بودند؛

آدم‌ها آدم‌اند … انسان‌ها انسان؛

اما …

آدم‌ها و انسان‌ها هر دو انتخاب دارند؛

اینکه آدم باشند یا انسان، انتخاب با خودشان است ...

همه ی اشیاء دارای قیمت هستند؛

و این تنها انسان است که دارای حرمت و منزلت است ...

هیچ آغاز و پایانی وجود ندارد؛

دیروز،‌ به تاریخ پیوسته؛

فردا، رازی است ناگشوده؛

اما، امروز یک هدیه است ...

بهار و این همه دلتنگی ...!

شاید فرشته ای فصل ها را به اشتباه ورق زده باشد ...

آرزومند آن مباش چیزی غیر از آنچه که هستی باشی؛

بکوش در کمال آنچه هستی باشی ...!

آدم ها وقتی از هم دور می شوند؛

که دارند به یکی دیگه نزدیک می شوند ...

بزرگی و کوچکی عمل ارزش ندارد؛

جهت عمل است که ارزش دارد ...

خدایم را دوست دارم و باوفاتر از او سراغ ندارم؛

شاید به رسم همین وفاداریست؛

که عزیزانم را به او می سپارم ...

بهترین انتقام این است که به راه خود ادامه دهید؛

و اتفاقات بد را فراموش کنید؛

به هیچکس اجازه ندهید؛

از تماشای رنج شما لذت ببرد ...

دیوارها برای کوبیدن سر، ناز می کنند؛

گریزی نیست؛

اندوه به دل ما گیر سه پیچ داده است؛

باید سر به بیابان ها گذاشت ...!

«مرحوم حسین پناهی»

فقط اسمی به جا مانده، از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی، قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم، به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن، چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند، مرا با خود رها کردند،

همه خود درد من بودند، گمان کردم که همدردند ...!

اگه کسی عاشقت شد؛

تو هیچ مسئولیتی در قبالش نداری؛

مگر اینکه تو هم عاشقش بشی؛

اما اگه یکی بهت اطمینان کرد؛

تو در مقابلش مسئولی؛

حتی اگه بهش اطمینان نداشته باشی ...!

یک تلنگر هم کافی بود برای اینکه بشکنم؛

به هر حال ممنون از مشتت ...!

سلام مرا به وجدانت برسان؛

و اگر بیدار بود، بپرس؛

چگونه شب ها را آسوده می خوابد ...؟!

چو با سُفله گوئی به لطف و خوشی

فزون گَردَدَش کِبر و گردن کِشی

«سعدی»

مادر، ای خوب ترینم؛

به تو سلام می کنم؛

تا خانه ی عروجم با دعای تو بنا شود؛

و دلم در آسمان آبی مهرت رها شود ...

«روزت خجسته، لبانت پر ز خنده و دلت شاداب و سرزنده باد»

میلاد خجسته ی فاطمه زهرا «س»

سرور بانوان جهان، عطای خداوند سبحان

کوثر قرآن، همتای امیرمؤمنان حضرت علی «ع»

الگوی بی بدیل تمام جهانیان و روز مادر مبارک باد ...

تو بهترین گل، میان شهر گل هایی؛

تو رنگ آفتابی، شب که می رسد؛

مثل ستاره، گوئیا مهتابی؛

مادر خوبم، تمام هستی ام؛

روزت مبارک ...

هر وقت شک می کنم به وجود خدا؛

به عشق،

     به خنده،

          به مهر،

               به گرما،

                     حتی به خاک ...!

هر وقت گم می کنم؛

راهم را،

      آسمان را،

           حتی خودم را؛

                   به مادرم نگاه می کنم ...

«مادر عزیزم؛ پیشاپیش روزت مبارک»

قله ای که یک بار فتح بشه؛

تفریحگاه عمومی می شه؛

پس مواظب قله ی دلت باش ...

خداوندا؛

پناهم می دهی امشب؟

میان آب و گِل رقصان، میان خار و گُل خندان؛

در آن آغوش نورانی، پناهم می دهی امشب؟

دل و دین در کف یغما و من تنها؛

در این هنگام روحانی، پناهم می دهی امشب ...؟!

 آرامش چیست؟

نگاه به گذشته و شکر خدا

نگاه به آینده و اعتماد به خدا

نگاه به اطراف و جستجوی خدا

نگاه به درون و دیدن خدا

لحظه هایتان سرشار از بوی خدا

دلتان آرام با یاد خدا ...

آنکه می‌خواهد روزی پریدن آموزد؛

نخست باید ایستادن، راه رفتن، دویدن و بالارفتن آموزد؛

پرواز را با پرواز آغاز نمی کنند ...

دنیا، به شایستگی هایت پاسخ می دهد؛

نه به آرزوهایت ...!

پس، شایسته ی آرزوهایت باش ...!

السلام علیک یا اباصالح المهدی ادرکنی

و ای مولای ما یا صاحب الزمان «عج»؛

می آمدی خیلی پیش تر؛

اگر نقل مجالسمان «غیبت» تو بود ...

ای کاش همه به جایی برسیم که هر روز بگوئیم :

ای فردا، هر چه می توانی کن؛

که امروز را به تمامی زیسته ام ...!

در انتظار توام، در چنان هوایی بیا؛

که گریز از تو ممکن نباشد؛

تو تمام تنهایی‌ هایم را از من گرفته‌ای؛

خیابان‌ ها بی حضور تو؛

راه‌ های آشکار جهنم‌اند ...

«شمس لنگرودی»

تمام خوبی ها را برایت آرزو می کنم نه خوشی ها را؛

زیرا خوشی آن است که تو می خواهی؛

و خوبی آن است که خدا برای تو می خواهد ...

در تمام رنج هایی که می بریم؛

صبر، اوج احترام به قوانین الهی است ...

بزرگ ترین خسران زندگی، مرگ نیست؛

بزرگ ترین خسران زندگی آن چیزی است که؛

در شما می‌ میرد، هنگامی که زنده‌اید ...!

هر موفقیت بزرگی، نتیجه ی هزاران تلاش کوچک و عادی است؛

که مورد توجه و ستایش دیگران قرار نمی گیرد.

«برایان تریسی»

روزگارا که چنین سخت به من می گیری؛

با خبر باش که پژمردن من آسان نیست؛

گرچه دلگیرتر از دیروزم؛

گرچه فردای غم انگیز مرا می خواند؛

لیک باور دارم؛

دلخوشی ها کم نیست؛

زندگی باید کرد ...

و آن روز ... روز موعود؛

خداوند بر تارک عرش تکیه زده، همه را جمع کرده بود تا مخلوق خود که اشرف مخلوقات است را رونمایی کند، آری او انسان بود و مایه فخر خدا ... و نشست آرام، صبور و بردبار تا بیاموزد انسان را و ...

علم آدم اسماء کلها ... آنگاه بود که اولین استاد بشر آموزگاری را به ما آموخت و از آن پس هر آنکه به این مقام والا مفتخر می شد شغلش را همطراز انبیاء می دانستند و من اکنون می گویم که اولین آموزگار بشر حضرت حق بود، این شغل شریف را پیامبران وارثند از او ...

یاد و خاطر تمامی معلمان عزیزم، خصوصاً سه تن از بهترین معلم هام که در حادثه ی زلزله جان خودشون رو از دست دادند، بخیر ... روحشون شاد و یادشون گرامی